رشد حرکتی:
اگر کوک را در سه ماهگی به شکم بخوابانیم، در حالی که روی دست هایش تکیه کرده سر خود را بلند می کند. در پنج تا شش ماهگی اگر کودک را به پشت بخوابانیم و دست هایش را بگیریم سر خود را بالا می برد.
در این سن، کودک دست هایش را بالا می آورد تا او را بلند و بغل کنند. اگر دست او گرفته شود سعی می کند تنه خود را بالا بکشد و بنشیند. در شش ماهگی اگر اطراف او چند بالش گذاشته شود، در حالیکه سر و گردن و پشت او صاف است، می تواند بنشیند.
بعضی از کودکان در سن پنج تا شش ماهگی یاد می گیرند که بغلتند، ابتدا از جلو به پشت، سپس از پشت به جلو.
عمل غلتیدن موجب خوشحالی کودک می گردد. در این زمان به علت زیاد شدن تحرک کودک، ممکن است از ارتفاعی بیفتد، بنابراین مادر باید کاملا مواظب او باشد و در جای بلند حتی در وسط تختخواب او را رها نکند.
چشم ها و دست ها:
اگر اسباب بازی یا چیز دیگری توجه کودک را جلب کند، سر و چشم خود را در جهات مختلف حرکت می دهد و دست های خود را بالا می برد تا آن را بگیرد. اسباب بازی را با تمام دست می گیرد و از یک دست به دست دیگر می دهد. اگر اسباب بازی بیفتد، آن را دنبال می کند و پس از افتادن اگر در معرض دید او نباشد به آن اهمیت نمی دهد.
رشد تکلم و شنوائی :
کودک صداها را با آهنگ خوش ادا می کند. صداهای یک سیلابه مانند آ ، آ ، گو ، گو از خود در می آورد. سر خود را به طرفی که صدای مادرش را می شنود می گرداند. او خوشحالی خود را با غوغو کردن یا جیغ زدن نشان می دهد.
رشد اجتماعی و بازی کردن:
کودک در چهار ماهگی در هنگام تماس و برقرار کردن رابطه با دیگران ممکن است بلند بخندد. در موقعی که این رابطه قطع می شود اظهار ناخشنودی کرده یا گریه می کند. کودک از چهار ماهگی ممکن است صورت مادرش را از اشخاص دیگر تشخیص دهد. در پایان شش ماهگی کودک طبیعی ترجیح می دهد با افرادی که از او حفاظت و مواظبت می کنند تماس داشه باشد و به آنها نزدیک شود. کودک در این سن دو دست خود را به طرف اسباب بازی می برد و آن را می گیرد و به دهان می برد. موقعی که کودک از پا و انگشتان پای خود آگاه گردید، آن را در دست می گیرد و حتی به دهان می برد.